All posts by மா. சண்முகசிவா

உணர்வின் வெளிப்பாடா? அறிவின் செயல்பாடா?

கவிதை என்ற மந்திரச் சொல்லுக்கு எத்தனை எத்தனை விளக்கங்கள் சொல்லப்பட்டுவிட்டன. இன்னும் சொல்வதற்கு நிறையவே இருக்கின்றன என்பதுதான் அதன் சிறப்பு. ஒரு வேளை கவிதை என்பது கடவுளைப்போலதானோ என எண்ணத்தோன்றுகிறது, எல்லோரும் தரும் எல்லாவிதமான விளக்கங்களையும் வியாக்கியானங்களையும் மீறி தள்ளி நின்று பார்த்து சிரித்துக்கொண்டிருக்கிறது.
Continue reading உணர்வின் வெளிப்பாடா? அறிவின் செயல்பாடா?

சாமிமூர்த்தி சிறுகதை தொகுப்புக்கு எழுதிய கருத்துரை :மௌனமாய் சில தருணங்கள்…

எண்பதுகளின் தொடக்கத்தில் ஒரு பின் மாலைப் பொழுது…

“கிளினிக்” முடித்துவிட்டு வீட்டுக்குச் செல்ல மழை ஓய காத்திருந்தேன். மழைச் சாரலுடன், பொட்டு பொட்டாக நனைந்த சட்டையும், கலைந்த ஈரமான வெண்கேசமும், கையில் புத்தகக் கட்டுமாக அறையினுள் நுழைந்தவரை “சாமிமூர்த்தி” என்று அறிமுகப்படுத்தியவர் ஜீவானந்தந்தான்.
Continue reading சாமிமூர்த்தி சிறுகதை தொகுப்புக்கு எழுதிய கருத்துரை :மௌனமாய் சில தருணங்கள்…

அறிவுமதியில் ‘நட்புகாலம்’ கவிதை நூலுக்காக எழுதிய அணிந்துரை!

நட்புகாலம்

அகத்துறைப் பாடல்கள் முதல் அப்பாதுரை மகன் ஐந்தாம்படிவம் அகிலனின் கையெழுத்துப் பிரதிவரை காதலைச் சொன்ன கவிதைகள் கானகமாய் அடர்ந்து கிடக்கையில், நளினமாதொரு நட்பைச் சொன்ன கவிஞனின் ‘நட்புக்கால’ கவிதைகள் மட்டும் அற்புதமாக இதழ் விரித்து, அபுர்வமான சின்னச்சின்ன பூக்களாய் உயிர்தொட்டுச் சிரிக்கின்றன.

Continue reading அறிவுமதியில் ‘நட்புகாலம்’ கவிதை நூலுக்காக எழுதிய அணிந்துரை!

என்னடா செய்வீங்க

முனீஸ்வர சாமி
நெனவு தெரிஞ்ச நாளா
எங்க குடும்பமே
கும்பிட்டு வர்ற
எங்க குலசாமி
சாம்பிராணி புகையில
முண்டாசு, முறுக்கிய மீச
கையில அருவா
கம்பீரமா இருக்கும்
எங்க காவல் தெய்வம்

Continue reading என்னடா செய்வீங்க

ஜீவானந்தன் சிறுகதை தொகுதிக்காக 1994ல் எழுதிய கருத்துரை…

அன்பு ஜீவா,

குறுந்தாடியும் குறுநகையுமாய், தலைநிறந்த கேசங்களோடு பழுப்பேறிய ‘நேசனின்’ தாள்களில் புகைப்படமாய்… நீங்களும் உங்களின் கதைகளுமாய்… பதினைந்து, இருபது வருடங்களுக்கு முன், அறிந்து கொண்டவை எவ்வளவோ… இனி அறியக் கிடப்பவை எவ்வளவோ… நிச்சயமாக நான் எழுதவேண்டியவை இன்னும் எவ்வளவோ… இன்னும் எவ்வளவோ என நீங்களும் உங்கள் பேனாவுமாய்…

Continue reading ஜீவானந்தன் சிறுகதை தொகுதிக்காக 1994ல் எழுதிய கருத்துரை…

மையம்

காலை ஐந்து மணிக்கெல்லாம் எழுந்து, குளித்து விட்டு சமையலை ஆரம்பிப்பது என்பது, அவன் விழிக்கும்போது ஈரத்தலையில் கூந்தல் தழையத் தழைய, அந்த சந்தன முகத்தில் சற்றுக் கூடுதலாக மஞ்சளும், நெற்றியில் விபூதிக் கீற்றுடன் குங்குமமும். லேசான சிரிப்புடன் “ம்ம் எந்திரிங்க… நேரமாச்சு” என்று சொல்ல வேண்டும் என்பதும் அவள் தனக்காக விதித்துக் கொண்ட நியதி. இந்த ஒரு வருடமாக அதைச் செய்ய அவள் தவறவிட்டதே இல்லை; அவன் அங்கு இல்லாத காலைப் பொழுதுகளைத் தவிர. ஆனால் ஆறுமணி வாக்கில் அவன் புரண்டு படுக்கையில், கையை வீசிப் போடுகையில் அவளின் இடத்தில் அவள் இல்லாதிருப்பதால் அவனும் விழித்துக் கொள்ளலாம், ஏதாவது எரிச்சலோடு முணங்கி விட்டு புரண்டு படுத்துக் கொண்டு மீண்டும் உறங்கிப் போகலாம், மடார் மடார் என்று தண்ணீர் ஊற்றி அவள் குளிக்கும் சப்தத்தில் இன்னும் கொஞ்ச நேரத்தில் சோப்பும் மஞ்சளும் கலந்த நறுமணத்தோடு குறுக்காக மட்டும் கட்டியிருக்கும் ஈரச்சேலையோடு வனப்பாக அவள் வரலாம் எனக் காத்திருந்துவிட்டு எழலாம்.
Continue reading மையம்

திரைகடலோடி

“இன்னிக்கு எப்படியும் ரெண்டுல ஒன்னு பார்த்தரணும்… ஆமா” மணிராசு தீர்மானித்துக் கொண்டான்.

“இன்னும் எத்தன நாளைக்கு இந்த வூர்ல இந்த சீரழிந்த பொழப்பு…”

மனமும் வாழ்வும் கசந்தது.

சிந்தனையைச் சற்று நிறுத்திவிட்டு சாலையைப் பார்த்தான்.

எதையுமே பொருட்படுத்தாது அசுர வேகத்தில் கடந்து செல்லும் வாகனங்களைப் பார்த்தான்.

Continue reading திரைகடலோடி

சுருதி பேதம்

கடைசியாக ஒரு முறை ‘திரு கனகசபாபதி – தலைமை ஆசிரியர்’ என்றிருந்த அந்த பெயர் பலகையை கண் நிறைய பார்த்துக் கொண்டேன். கண்களின் விளிம்பில் ஈரம் கசிகிறது.

இந்த பள்ளி ஆசிரியர் வாழ்க்கைதானே எனக்கு வாய்த்தது. எனது வாழ்வின் அர்த்தங்களை இங்கேதானே ஓடி ஓடி தேடினேன். காலையிலிருந்து இரவு வரை என் காலங்கள் இங்கேதானே கரைந்தது. ஐந்து வயதில் மாணவனாக நுழைந்து ஐம்பத்தி ஐந்து வயதில் தலைமை ஆசிரியனாக வெளியேறும் வரை என் இளமையும் முதுமையுமான இந்த வாழ்வு இந்த பள்ளிக்கூடங்களைச் சுற்றி சுற்றியேதானே வளர்ந்து, வாழ்ந்து தேய்ந்துள்ளது. மனைவி மக்களற்ற வீட்டில் கழித்த நேரங்களைக் காட்டிலும் இந்த கல்விக் கூடங்களில் வசித்த பொழுதுகள்தானே அதிகம்.
Continue reading சுருதி பேதம்

கலகக்காரன்

கோலாலம்பூர் பெரிய மருத்துவமனையின் நீயூரோ வார்ட் தன் காலை ஏழரை மணிக்கான சுறுசுறுப்புடன் இயக்கம் கண்டது.

எந்த நேரத்திலும் நியூரோசர்ஜன் டத்தோ டாக்டர் அறு வந்துவிடுவார்.

தாதிகளின் நடையில் ஒரு வேகம்.

Continue reading கலகக்காரன்

நடப்பு

கம்போங் தேசாவின் மற்றைய இல்லங்கள் அந்த நடுநிசியில் துயில் கொண்டிருந்தன. அந்தச் சிறிய வீட்டில் மட்டும் மனித ஆரவாரம் வழக்கத்திற்கும் மாறாக சற்று அதிகமாகவே இருந்தது. தொலைக்காட்சி பெட்டியின் முன்பாக ஐந்தாறு சிறுவர் சிறுமிகள் சற்று நெருக்கமாகவே அமர்ந்திருந்தனர். சற்று தள்ளி நடுநாயகமாய் ஒரு ஈஸி சேரில் பாச்சிஹசான் மடியில் தன் பேரனுடன் அமர்ந்திருந்தார். இருமருங்கும் நாலைந்து ஆண்களும் பெண்களுமாக உட்கார எது தோதாகக் கிடைத்ததோ அதையெல்லாம் இழுத்துப் போட்டுக் கொண்டு வசதியாக அமர்ந்துகொண்டிருக்க, தொலைக்காட்சிப் பெட்டி ஜகார்த்தாவில் நடைப்பெற்றுக் கொண்டிருக்கும் நெடுந்தூர நடைப்போட்டியை நேரிடையாக அஞ்சல் செய்து கொண்டிருந்தது.
Continue reading நடப்பு